पदम गिरी, सभापति, पिएन क्याम्पस

पर्वत जिल्लाको दुर्लुङ गाविस वडा नं. २ मा २०३३ सालमा जन्मनुभएका पदम गिरी सानो उमेरदेखि नै राजनीतिमा लाग्नुभएको हो। २०४६ सालमा अनेरास्ववियुको सदस्यता लिई पर्वतका विभिन्न कमिटीमा क्रियाशील रही २०५० देखि २ð

SN: तपाईं कसरी विद्यार्थी राजनीतिमा आउनुभयो? - २०४६ सालमा जनआन्दोलन चलिरहेको थियो । त्यसको प्रभाव एकातर्फथियो भने अर्को तर्फ त्यतिबेला अनेरास्ववियु पाँचौंका नेताहरू विद्यालयमा संगठन निर्माणका लागि जाँदा अन्तरक्रिया भयो । सामाजिक न्याय र परिवर्तनका निम्ति अनेरास्ववियुको भूमिकाबाट प्रभावित भएँ र अनेरास्ववियुमा लागेँ।

SN:: तपाईंले हालसम्म संगठनमा कुनकुन जिम्मेवारी पूरा गर्नुभयो ?

 

- म २०४६ देखि ५० सम्म म आफैंले अध्ययन गरेको विद्यालय काफलचौर मावि पर्वतको प्राक अध्यक्ष, इलाका अध्यक्ष र जिक पर्वतको सदस्य भएँ  । २०५० देखि ०५४ सम्म कम्युनिस्टहरूको निम्ति प्रतिकूल ठाउँ  मानिएको दुर्लुङ गाविसको गाउँ  कमिटी सचिव भएर व्यापक संगठन विस्तार गर्‍यौं । २०५४/५५ मा प्ररायुसंघ पर्वतमा सचिव भएँ  । पार्टी वभाजन भएकाले पृथ्वीनारायण क्याम्पसमा संगठन कमजोर थियो । अतः तत्कालीन विद्यार्थी नेता भक्त गुरुङ, प्रकाश न्यौपाने, राजीव पहारी, सोभियत ढकाल र एमाले जिल्ला सचिव सोमनाथ प्यासीको अनुरोधमा पर्वतबाट पोखरा ल्याइयो र ०५५ सालमा अनेरास्ववियु प्राक पृथ्वीनारायण क्याम्पसको सचिव भएँ  साथै स्ववियु सदस्य पनि भएँ  । २०५६ सालमा अनेरास्ववियु प्राक पृथ्वीनारायण क्याम्पसको अध्यक्ष भएँ  । २०५७ सालमा स्ववियु उपसभापति, २०६० सालमा पुनः उपसभापतिको जिम्मा संगठनले दियो र हाल स्ववियु सभापतिको जिम्मेवारी सम्हालिरहेको छु ।

SN: विद्यार्थीका बीच कतिको लोकप्रिय हुनुहुन्छ? - मुख्य कुरो त संगठन विद्यार्थीका बीच लोकप्रिय छ कि छैन भन्ने नै हो, व्यीक्त त मात्र निमित्त हुन आउँछ । तथापि म चार पटकसम्म स्ववियु निर्वाचनमा लडें र चारैपटक 'म्यान अफ द इलेक्सन' पनि भइरहेको छु । तर्सथ व्यक्तिगत रुपमा पनि विद्यार्थीबीच प्रिय छु भन्न सक्दछु ।

SN: तर अनेरास्ववियुको राष्ट्रिय सम्मेलनमा त पराजित हुनुभयो नि? - हो, मैले प्राक अध्यक्षको जिम्मेवारी पूरा गरेपछि संगठनले क्याम्पस बाहिरका संगठनको जिम्मेवारी दिएन, गण्डकी अञ्चलका कार्यकर्ता साथीहरूबीच संगठनको काम गर्न नपाउँ दा र क्याम्पसका काममा मात्र केन्द्रीत बन्नुपर्ने भएकाले पनि झिनो मतले पराजित भएकै हुँ। यसमा मेरो दोष छैन ।

SN:  देशकै र्सवाधिक ठूलो क्याम्पसको सभापति हुनुहुन्छ तर संगठनमा किन जिम्मेवारी नभएको यसले मनोवैज्ञानिक समस्या त पार्दैन? - पार्छ र पारिरहेको छ । सँगसँगै अभ्यस्त पनि भएको छु । त्यो संगठनले बुझ्ने कुरा हो । व्यक्तिसँग नाफा घाटा होइन, संगठनलाई फाइदा पुग्छ कि पुग्दैन, संगठनले सोध्ने कुरा हो ।

SN:  तपाईं सभापति भएपछि स्ववियुलाई कसरी संचालन गर्नुभएको छ? - मेरो टिम स्ववियुमा निर्वाचित भएपछि निर्वाचनमा घोषणापत्रमा उल्लेख गरिएका कुराहरूलाई अक्षरस पूरा गर्न लागिपरेका छौं। जस्तो रु. ५ लाखको लागतमा ढलान बाटोको निर्माण गर्‍यौं, लाइब्ररीमा रु. १० लाखका पुस्तक थप गर्‍यौं । पर्ढाईंलाई गुणस्तरीय र प्रभावकारी बनाउन विभागीय प्रमुख, क्याम्पस प्रशासनसँग नियमित बैठक र अनुगमनको व्यवस्था मिलाएका छौं । उच्च शिक्षाको चुनौती र सामाधान विषयक राष्ट्रियस्तरको गोष्ठी सम्पन्न गरेका छौं । र अन्य विगतका जस्तै नियमित कामका साथै मास्टर डिग्रीमा  तीनवटा नयाँ  विषय थप गरिसकेका छौं भने बीए मा आर.डी/ बिएडमा पपुलेशन विषय थप गराउने काम स्ववियुबाट भएको छ । यसै शैक्षिक सत्रदेखि एमएससी फिजिक्स संचालन गर्न स्ववियुले श्रोतको व्यवस्थापनमा लागिरहेको छ ।

SN: क्याम्पस परिसरमा हरित उद्यान पनि निर्माण गर्दै हुनुहुन्छ रे नि?

 

- हो, ठीक भन्नुभयो । स्ववियु पृथ्वीनारायण क्याम्पसले आर्जन गरेको प्रतिष्ठा कै कारण युएनडीपीले पहिलोपटक नेपालमा क्याम्पस मध्येबाट पृथ्वीनारायण क्याम्पस स्ववियुसँग सहकार्य गरी क्याम्पस परिसरमा हरित उद्यान निर्माण गर्न लागेको छ । करिब ३५ लाखमा स्ववियुले उक्त ग्रीन स्पेश पार्क निर्माण गर्दैछ । जसले पोखरामा नयाँ आकर्षाण थप्ने कुरामा म विश्वस्त छु ।

SN:  माघ १९ मा शाही कु भएपछि तपाईं लगायत साथीहरूलार्य पनि यातना दिइयो भनिन्छ नि हो?

 

- हो । शाही घोषणा भयो । सुचना संयन्त्र काटिएको थियो । हामीहरूले उक्त प्रतिगामी घोषणाको विरोध गर्‍यौं र जुलुस प्रर्दशन पनि गर्‍यौँ । आर्मीको हेलिकप्टरबाट गस्ती र गोली भयो । जसले केही साथीहरू घाइते हुनुभयो । मैले विद्यार्थी साथीहरूको अवस्था बुझ्दै थिएँ  र कसरी उपचार र अन्य व्यवस्था गर्ने भनेर लागिरहेको बेला राती १० बजे शाही सेनाले घेरा हाल्यो, आँखामा पट्टी बाँध्यो, निर्ममतापूर्वक कुट्दै बंकरमा राख्यो । मानसिक रुपमा मृत्युतूल्य थियौं । यहाँ  अहिले व्यक्त गर्न सकिंदैन तर पनि संगठन कमजोर हुन दिएनौं । प्रतिगामी षड्यन्त्रको विरुद्ध अरु एकताबद्ध भएर लड्यो ।

SN:  तपाईंलाई संगठनले कुनै जिम्मेवारी नदिएकोमा पोखराका विद्यार्थीहरू असन्तुष्ट हुनुहुन्छ रे नि? - सवाल मेरो होइन, मूल्य मान्यताको हो । न्यूनतम मूल्य मान्यतालाई आत्मसात गर्न नसक्दा इनोसेन्ट कार्यकर्तामा नैराश्यता पैदा हुनसक्छ । नेतृत्व सजक छ भन्ने लाग्दछ ।

SN:  तपाईं विद्यार्थी नेताको हैसियतले त्रिवि पदाधिकारीविहीन हुनुलाई कसरी हेर्नु भएको छ? - हो, हामी नयाँ  नेपालको निर्माण गर्ने कुरा गरेका छौं । तर मुलुकको समग्र विकासको मेरुदण्डको रुपमा रहेको शिक्षा क्षेत्रप्रति सरकारको उदासिनता कायमै छ । त्रिविमा पदाधिकारीको अभावमा शैक्षिक एवं प्रशासनिक काममा बाधा उत्पन्न भएको छ । विश्वविद्यालय स्वस्थ र प्रभावकारी ढंगबाट अगाडि बढ्न सकेको छैन । अर्कोतर्फसमयानुकूल पाठ्यक्रमको विकास गरी शिक्षालाई वैज्ञानिक र व्यवहारिक बनाउनतिर कुनै चासो देखिंदैन । यी यावत समस्या समाधानका निम्ति पनि तुरुन्त पदाधिकारी नियुक्ति गरी विश्वविद्यालयलाई गतिशील बनाउनुपर्छ ।

SN: हालसालै मात्र अनेरास्ववियुको सचिवालयको बैठक बसी रिक्त पदहरू पूर्ति गर्ने काम पनि सम्पन्न भइसकेको छ, संगठनले जिम्मेवारविहीन महत्वपूर्ण क्याम्पसका स्ववियु सभापतिहरूलाई जिम्मेवारी पनि दिएको छ । तर तपाईंलाई दिएन नि? यसमा तपाईं के भन्न चाहनुहुन्छ ? - यस प्रश्नको उत्तर मसँग भन्दा पनि संगठनका जिम्मेवार नेताहरूलाई नै सोध्दा राम्रो होला । तर मैले यति भन्न सक्छु कि यो म प्रति भन्दा पनि मुलुककै सबैभन्दा ठूलो क्याम्पस र संगठन निर्माणको निम्ति यस क्याम्पसले खेलेको अहिलेसम्मको भूमिकाप्रति नै संगठनले बेवास्ता गरेको भन्ने बुझिन्छ । यो अपमान मेरो भन्दा पनि PN क्याम्पसका सोह्र हजार विद्यार्थीको हो । र उनीहरूले संगठनको निमित्त बगाएको रगत र पसिनाको हो भन्ने जो कोहीले पनि सजिलै बुझ्न सक्छ ।

SN: तपाईंले संगठित गरेका साथीहरू नै अहिले अनेरास्ववियुको केन्द्रीय कमिटी तथा सचिवालयसम्म पनि भइसकेका छन् भन्ने सुनिन्छ, तर तपाईं अझै पनि यस संगठनको कुनै जिम्मेवारीमा हुनुहुन्न, तपाईंले कस्तो लागिरहेको छ त?

 

- राजनीति भनेको एक वसन्तको निम्ति मात्र गर्ने कुरा होइन । यसको यात्रा अविरल छ र अनन्त! म त भन्छु राजनीति मृत्यु परन्त पनि गरिन्छ । त्यसैले म यतिखेर जननेता मदन भण्डारीलाई सम्झन चाहन्छु कि 'राजनीतिमा थकाई भन्ने शब्दावली हुँदैन । त्यसैले म थोकेको पनि छैन, आत्तिएको पनि छैन र मात्तिएको पनि छैन । जीवनभर राजनीति गर्छु भनेर  लागेपछि यस्ता उतारचढावहरू भइनैरहन्छन् । यसलाई सामान्य रुपमा लिनुपर्छ । आफूले संगठित गरेका साथीहरू, कार्यकर्ताहरू नेता बन्दै जाँदा गर्बले छाती फुलेर आउँछ । मैले गतिलो मान्छेलाई संगठित गरेछु भन्ने आफूलाई अनुभूति हुन्छ ।